اگه دارین یه لیست از آدمایی تهیه می‌کنین که با وجود در دسترس بودن Canon EOS 7D، با موبایلشون عکس می‌گیرن، بد نیست من رو هم اون بالاهاش قرار بدین مهم نیست که چقدر بین این دوتا تفاوت وجود داره، مهم اینه که برای تنبلی هیچ حد و مرزی رو لحاظ نکنین حتی می‌تونین تنبلی رو دریچه‌ی جدیدی به سوی خلاقیت بدونین. ضمنا، اگه واقعا دارین همچین لیستی تهیه می‌کنین، ممنون می‌شم بدونم چرا دارین همچین کاری می‌کنین

به نظر من مشتقات قهوه یا بهتر بگم چیزایی که طعم قهوه دارن و یا به قهوه یه ربطی دارن، از خوش‌طعم‌ترین خوراکی‌های دنیان؛ گرچه من قهوه‌خور نیستم (چای‌خور هم نیستم حتی) و خود قهوه رو دوست ندارم. من تفاوت بین محصولات مختلف قهوه‌ای(!) رو هم هنوز نمی‌دونم و با این‌که چند بار سعی کردم در این راستا اطلاعاتمو بالا ببرم، خیلی پشتکار نداشتم در این بخش. به هرحال، بنده از هرگونه iced coffeeای استقبال می‌کنم معمولا؛ گرچه خیلی غلیظ نیستن؛ گرچه احتمالا قهوه‌خورهای حرفه‌ای باهاش موافق نیستن؛ و هزاران گرچه‌ی دیگر.

تاحالا چند تا Iced Coffee امتحان کرده بودم که یادم نیست دقیقا چه برندی بودن و اصلا قهوه بودن یا اسپرسو بودن (یا هر زیرمجموعه‌ی دیگه‌ای که از این خونواده که نمی‌شناسم). اینی که به سفارش برادر گرامیم گرفتم، اسپرسوئه و بسته‌بندی جالبی داره. برخلاف بقیه‌ی Iced Coffeeها، این یه قوطی آلومنیومی معمولی نیست که درش باز شد دیگه باید تا تهش بخوری. اولین ویژگی خوبش بسته‌بندیشه و اینه که می‌شه درشو باز و بسته کرد! حتی با توجه به ابعادش، شاید خیلی استفاده‌های دیگه بشه از این قوطی کرد گرچه با توجه به بدنه‌ی نرمش، بعید می‌دونم خیلی فایده داشته باشه. حالا خیلی مهم نیست قوطیش به چه کاری میاد. کسی نمی‌ره ۲ تومن بده Iced Coffee بگیره بابت قوطیش.

بعد از اینکه چندین دور در رو پیچوندین تا باز شد (به نظر می‌رسه چند تا دور اضافه داره درش، محض محکم‌کاری) بوی اسپرسو می‌خوره به مشامتون. راجع به مزه‌ش هم این توضیح رو بدم که من دو تا طعم مختلفش رو گرفتم: Premium Blend که قوطیش قهوه‌ای قرمزه و Sweet Blend که سبز مشکیه. با باز کردن اولیه، یه بوی جوهر/الکل‌مانند به مشامتون می‌خوره (‌Baileys؟) و با خوردنش، یه طعم قهوه‌ی همراه با کمی شیرینی به دهنتون سرازیر می‌شه. اوضاع ولی توی دومی فرق می‌کنه. اولش انگار دارین آب می‌خورین که یهو تهش تلخ می‌شه و یه طعم قهوه میاد تو دهنتون. جالبه این دومیه که Sweet Blendئه، از اون یکی تلخ‌تره شاید اینا اصطلاحات دنیای قهوه‌س و من خبر ندارم البته. به طور کلی هم بخوام جمع‌بندی کنم باید بگم رقیقن (مثل بقیه Iced Coffeeها) و شیرینیشون به طور کلی کمه.

کلاً راجع به اسپرسو اگه دوست دارین بدونین به طور خلاصه و طبق تعریف یکی از دوستان، این می‌شه:
اسپرسو ، عملا باید قهوه فرانسه فیلترشده (یا قهوه ترک سوخته فیلترشده) داخل ظرف دستگاه اسپرو ساز(که عین قاشق بستنی ساز ها هست) بریزید و دستگاه با فشار آب داغ رو به داخل اون ظرف تزریق کنه و قهوه اسپرسو چک چک از انتها قاشق بچکه و نهایتا استکان کوچک شما رو پر بکنه ! 
این وسط گرچه اسپرسو عملا عصاره قهوه است ، و درنتیجه خیلی تلخه ، اما نباید تند باشه ! اما من تجربه خوردن اسپرسویی رو نداشتم که تند نباشه ! یعنی عملا تمام کافی شاپ های برای تولیدش از قهوه فوری استفاده می کنند ، که از تندیش کاملا مشخصه.

اگه اطلاعات بیشتری هم می‌خواین، این‌جا به نظر سایت جامع و کاملی در این زمینه‌س و اطلاعات خوبی می‌ده:

ایران‌کافی

اینا انگار محصول کره جنوبی و شرکت K.b&f.co هستن من که با سرچ کردن اسمش و بارکدش به چیزی نرسیدم و خوب وقتی ایمیل شرکت رو به آدرس sik.co.kr@gmail دیدم، تقریبا مطمئن شدم منظورشون از کره جنوبی، اسلامشهری، شهریاری جاییه. به هرحال، طبق نوشته‌های رو خود بسته‌بندی، این محصول به سفارش بازرگانی بنی‌عامریان تولید/وارد شده.

خوب یه توضیحی رو همین وسطا باید اضافه کنم که روی قوطی این، هم کلمه HOT دیده می‌شه و هم COOL؛ و از اونجایی که احتمالا منظورش از HOT، کلمه‌ای نیست که به «اوووووف، عجب چیزیه» یا «اووووف، عجب شاسی‌ای» یا «جووون» یا همچین چیزایی ختم شه و از اونور هم احتمالا منظورشون از COOL، «باحال» نیست، می‌شه حدس زد که این نوشیدنی رو هم می‌شه سرد خورد و هم گرم. که من با توجه به اینکه از یخچال یه مغازه برداشتمش تا همین الان فکر می‌کردم Iced Coffeeئه

دسته‌بندی: قهوه، اسپرسو

طعم حدودی: قهوه، اسپرسو

قیمت: ۲۰۰۰ تومان برای قوطی ۲۷۵ میلی‌لیتری

ترکیبات: عصاره قهوه، شکر، آب (و شیر در قهوه ممتاز، همون قرمزه)

جدول فلان:

+++++

اولی اینو بگم که پیج فیس‌بوکمون رو یکم اکتیوتر کردیم و توش نظرسنجی و عکس و اینجور چیزا گذاشتیم. تشریف ببرین سر بزنین بهش. اینجا

امروز می‌خوام یه چند تا از پیج‌های خوب فیس‌بوک رو بهتون معرفی کنم. سعیم اینه که پیج مربوط به شرکت، سایت، … خاصی نباشه و بیشتر به خاطر چیزی که توش اتفاق میفته معرفیش کنم:

فستیوال مغزهای غیرآکبند

این پیج یه زمانی هر شب یه معما مطرح می‌کرد که سخت بود نسبتا. و آدما حلش می‌کردن و کسی که اول از همه حل می‌کرد رو شب بعد معرفی می‌کردن. الان به نظر می‌رسه فعالیتی نداشته باشه البته

غلط‌نامه

بعضا خلاقیت‌هایی که دیده می‌شه تو این پیج، عالیه. توضیحی که خودشون برای این پیج دادن اینه: «آخرین نسخه فرهنگ لغات برای یادگیری زبان هموطنان عزیز». خودتون برین، می‌فهمین داستان چیه

تو فقط یه دوربین دیجیتال داری، معنیش این نیست که تو عکاسی

یه روند خوبی داره این پیج و اونم اینه که یه موضوعی به انتخاب اعضا، برگزیده می‌شه و با محوریت اون موضوع، آدمای مختلف عکاسی می‌کنن و برای این پیج می‌فرستن و این پیج هم منتشرش می‌کنه و بقیه میان درباره عکس‌ها نظر می‌دن. خیلی خوبه به نظر من.

کافه اخرا

اگه اهل رفتن به کافه اخرا باشین، این پیج خیلی به کارتون میاد. اطلاعات خوبی می‌ده. از جمله زمان برگزاری جشنواره‌هاش، اینکه چه نوشیدنی‌هایی اضافه شده، چه خوراکی‌های جدیدی داره و …

تو دل کیف کی چیه؟

اینم یه پروژه‌ی خیلی عالی بود که طی اون، آدم‌ها از محتویات کیفشون، عکس می‌گرفتن و می‌ذاشتن. البته هنوز هم هست ولی به اون شدت سابق نیست انگار. بعضیا کار رو از عکس فراتر گذاشتن و تبدیلش کردن به Stop Motion . ببینین اینو اگه ندیدین(:سوت:). ضمنا انگار این پروژه گسترده‌تر شده و یه پروژه‌ی دیگه از توش در اومده: روی میز کی، چه خبره؟

رها

اینم پیج کساییه که پارکور و دوی آزاد رو آوردن توی ایران. الان هم تبدیل به یه تیم بزرگ ورزش‌های خیابونی شدن. دیدن ویدیوها و عکس‌هاشون و فعالیت‌هاشون خالی از لطف نیست. گاهی هم یه جایزه‌هایی می‌دن به Fanهاشون.

ارسال نظر سریع

اگه شمام گاهی از سفتی و سردی زیادی بستنی‌ها خسته می‌شین و یه چیز شل و ول‌تر و گرم‌تر (ولی مجموعا خنک) رو دوست دارین بخورین (if you know what I mean) دسرهای آماده، گزینه‌های خوبین. با یکم گشتن تو فروشگاه‌ها، می‌بینین که دنت یه دسر جدید به بازار داده، یا حداقل جدیداً رو تبلیغ رو این محصولش تاکید داره. دنت هم که نشون داده در این عرصه، با وجود تجربه‌ی نسبتا کمش، قوی ظاهر شده. همین دلیل خوبیه که ما هم بریم سراغش.

بعد از این‌که ۷۰۰ تومن پولشو دادین و پیش خودتون فکر کردین که چرا این یه ذره دسر باید ۷۰۰ تومن باشه، تشریف ببرین یه جایی با یه هوای خوب. یه موزیک خوب گوش بدین. مثلا پیشنهاد من یه Playlist از ترکیب کارای Muse و Archiveئه که به صورت شافل داره با آهنگ‌های خوب غافل‌گیرتون می‌کنه. بعد درشو باز کنین، پشت درشو لیس بزنین یه وقت حروم نشه؛ و به افق‌های دوردست نگاه کنید و فکر کنین کجای زندگیتون اشتباه کردین که الان این‌جوریه وضعتون اگر هم وضعتون جور خاصی نیست که هیچی دیگه، به هرچی دوست داشتین فکر کنین. اگه به Bullets رسیدین، بدونین خیلی خوشبختین. خیلی‌ها تو زندگیشون این ترک رو گوش ندادن و باهاش تکرار نکردن: Personal Responsibility و چیز زیادی رو از دست دادن.

بسته‌بندی این دسر خیلی خوش‌رنگه به نظر من. من که دوستش دارم. یه سری توضیحات رو درپوشش داره از جمله این‌ عبارت: «۸۰٪ شیر تازه». که من نمی‌دونم منظور از این جور عبارت‌ها رو بسته‌بندی خوراکی‌ها چیه؟ تاکید رو کدوم بخشه؟ منظور اینه که ۲۰٪ بقیه، شیر کهنه‌س مثلا؟ یا ۸۰٪ از این دسر ۱۰۰ گرمی، شیره، بقیه‌ش چیزای دیگه؟ یا چی؟ حالا خیلی مهم نیست. وقتی اولین قاشق رو  می‌خورین، طعم زعفرون تمام حجم دهنتون رو پر می‌کنه و یه لحظه یاد نذری و شله‌زرد و این چیزا میفتین. حق هم دارین، چون میزان شیرینی این دسر هم یادآور شله‌زرده یه جورایی. ولی کلا خوشمزه و خوبه، شیرینیش زیاد نیست، طعم زعفرونش زیاده ولی اذیت‌کن نیست. نذارین زیاد بیرون از یخچال بمونه که شل و ول می‌شه (رو بسته‌بندیش هم نوشته بین ۲تا۶ درجه نگه دارین). راستی اگه فکر می‌کنین چه کاریه ۷۰۰ تومن بدین یه چیزی شبیه شله‌زرد بخورین، این مژده رو بهتون بدم که خود شله‌زرد رو کاله تو بسته‌بندی کوچولو داده بیرون، البته قیمتشو نمی‌دونم چقدره؛ ولی می‌تونین رو اون هم حساب کنین به هرحال به نظر من طعم جدید و جالبیه این زعفرون.

این دسر کار شرکت دنون سحره. سایتشون که یکم برای من داره طول می‌کشه لود شه، و اون اول هم یه لیست از برنده‌های خوش‌اقبالشون میاره، اونم لیستی که نمی‌شه با سرچ برازر توش سرچ کرد (یعنی باید یکی یکی توش بگردی ببینی اسمت توش هست یانه، چه مسخره )، که من هنوز نفهمیدم چجوری بسته می‌شه این لیست. اون ضربدر بالا که کار خاصی نمی‌کنه به نظر، یعنی می‌کنه‌ها. کم رنگ می‌شه لیسته و یه Loading Bar درحال پر و خالی شدن ظاهر می‌شه. بیشتر از این ارزش نداره آدم وقت بذاره واسه یه سایت به نظر من؛ با این‌که واقعا دوست داشتم بدونم این دنت از کجا اومده و داستانش چیه.

آپدیت: بعد از یه ربع باز شد بالاخره سایتشون توش اطلاعات خوبی راجع به محصولاتشون گذاشته، از جمله این‌که مواد تشکیل‌دهنده‌شون چیه و جدول ارزش مواد غذاییشون چجوریه. خوبیش اینه که محصولات نسبتا جدیدشون هم توش هست. راجع به خود شرکت هم این‌جوری توضیح داده:

دنون یک شرکت چند ملیتیِ تولید کننده‌ی محصولات غذایی فرانسوی است که دفتر مرکزی آن در پاریس واقع شده و امروزه این شرکت، پیشگام صنایع تولید کننده‌ی محصولات لبنی تازه در جهان می‌باشد. دنون در ایران تولید کننده‌ی دنت، یکی از برند‌های اصلی شرکت دنون، در صنایع لبنی است. دنت حاوی بیش از ۸۰% شیر تازه است!

نمی‌دونم چرا «ی‌»هاش عربیه فقط راستی قرعه‌کشیش انگار هنوز برقراره و کافیه کد بالای بسته‌بندی رو تو این سایته وارد کنین.

دسته‌بندی: دسر، دسر زعفرانی

طعم حدودی: زعفرون، شله‌زرد

قیمت: ۷۰۰ تومان برای بسته‌ی ۱۰۰ گرمی

ترکیبات و ارزش غذایی: توی سایتشون هست.

+++++

: ) ( :

D:

ارسال نظر سریع

سلام!

با توجه به این‌که توی هوله‌زون، از این به بعد قراره که پست‌های مقایسه‌ای، بیشتر از قبل باشه، از همه تولیدکننده‌های محترم می‌خوام که اطلاعاتی راجع به محصولشون در اختیار ما قرار بدن.

به عنوان مثال، به عنوان اولین محصول می‌خوایم بستنی‌های دبل‌چاکلت رو با هم مقایسه کنیم و تاجایی که می‌دونیم سه تا شرکت میهن، کاله و دومینو تولیدش می‌کنند. از این سه شرکت محترم (یا هر شرکت محترم دیگه‌ای که همچین محصولی تولید می‌کنه) می‌خوایم که اطلاعاتی راجع به این محصول، تا تاریخ ۲۴ اردی‌بهشت ۱۳۹۱، در اختیارمون قرار بدن. اگه لطف کنن با ما با ایمیل hulezone@googlemail.com در ارتباط باشند، ممنون می‌شیم. ما خودمون هم سعی می‌کنیم با این سه شرکت تماس بگیریم، ولی اگه احیانا موفق نشدیم، لطف کنن خودشون با ما تماس بگیرن. بخشی از پست مربوط به مقایسه‌ی این محصولات، به اطلاعاتی که این شرکت‌ها در اختیارمون می‌دن قرار داره و خوب اگه نتونیم این اطلاعات رو به دست بیاریم، بدون اون‌ها، این مطلب نوشته می‌شه.

با تشکر

تیم هوله‌زون

پ.ن: با تشکر از شرکت Sweet House بابت شیرینی خوشمزه‌شون، که عکسش رو این بالا گذاشتم.

ارسال نظر سریع

هوا رو به گرمی می‌ره و وقت مناسبیه که با عوض کردن عکس پروفایلمون به خلیج همیشه فارس، اعتراض همیشگی خودمون رو به امارات همیشه متحده‌ی همیشه عربی برای  تلاش برای تصاحب جزایر همیشه گرم همیشه ایرانی نشون بدیم و یا مثلا به نشانه‌ی اعتراض، هرشب سوت بزنیم راس ساعت ۹:۱۷.یا مثلا بریم رو وال فلان‌کاره‌ی فلان کشور عربی، صرف این‌که عربه بنویسیم «پژگچ» و ازش بخوایم که برامون بخونه اینو. اصلا هم به این فکر نکنیم که

اولا کلی از ایرانی‌ها عربن.

ثانیا عربی گویش‌های مختلف داره (بیشتر از ۳۰ گویش) و تا جایی که من اطلاع دارم حتی مثلا تو مصر، «ج» رو به صورت «گ» تلفظ می‌کنن (نکته‌ی جالبش اینه که تعداد آدم‌هایی که عربی رو با گویش مصری حرف می‌زنن، از آدم‌هایی که بقیه گویش‌ها حرف می‌زنن بیشتره +) و اون چیزی که مدنظر ماست و بابتش مثلا داریم مسخره‌شون می‌کنیم اینه که تو حروف الفباشون، این حروف رو ندارن. نه اینکه الزاما نمی‌تونن تلفظش کنن.

ثالثا چرا نریم رو وال نخست وزیر انگلیس، بابت این‌که حرف «ژ» و «خ» رو تو حروفشون ندارن مسخره‌شون کنیم؟ یا حتی انگلیسیا بیان رو وال‌های ما، ما رو به خاطر این‌که نمی‌تونیم عین آدم کلمه‌ی Nothing یا هر کلمه‌ی دیگه‌ای که TH داره رو ادا کنیم، به سخره بگیرن. چطوره؟ یا اصلا عربا بیان رو والمون، ما رو به خاطر این‌که نمی‌تونیم «ڨ» یا «ڜ» یا «ڤ‎» رو تلفظ کنیم مسخره کنن. خوبه؟ +

خلاصه این‌که هوا گرمه، اگه اعتراضی چیزی می‌خواین بکنین وقتشه. اگه هم نه، که توصیه من اینه یه آب‌میوه خنک بزنین به بدن. آب‌میوه هم گیر نیاوردین نکتار بزنین به بدن. فرقشون چیه؟ منم تا چند دقیقه پیش نمی‌دونستم. ولی یه مطلب قدیمی همشهری، خیلی خلاصه اینو گفته در این باب:

آبمیوه یک محصول کاملا طبیعی است که تنها چیزی که به آن افزوده می‌شود آب است. نکتار، علاوه بر آب، مقداری اسانس و نگهدارنده هم دارد. اما قسمت عمده مواد تشکیل‌دهنده نوشیدنی‌ها مواد افزودنی و شیمیایی است؛ درعین این‌که به آن‌ها آب، شکر و کنسانتره هم اضافه می‌کنند.

مهم‌ترین مشکلی که در مورد آبمیوه‌ها وجود دارد این است که مردم هنوز تفاوت بین آبمیوه، نکتار و دیگر نوشیدنی‌ها را نمی‌دانند. به‌خاطر همین عدم اطلاع مردم است که در بازار آبمیوه خیلی راحت با این اسامی بازی می‌شود.

چیزی که من می‌خوام راجع بهش بنویسم نکتاره. چرا نکتار؟ چون آب‌میوه به اون صورت، خیلی پیدا نمی‌شه. تازه یکی دو تا شرکت دارن یه چیزایی تولید می‌کنن که خوب گرونم هست.

چرا هلو؟ چون به نظر من خوشمزه‌س (دموکراسی تا کجا؟) و تا جایی که یادمه تو دسته‌ طعم‌های نسبتا جدید نوشیدنی‌ها قرار می‌گیره و خیلی وقت نیست که این طعم تو بازار هست. شایدم دارم اشتباه می‌کنم در این باره. ولی حداقل من یادمه که بچگیامون هرچی بود پرتقال بود و سیب و نهایتا ۷ میوه یا ۶ میوه. انبه و هلو و میوه‌های شیک‌تر، بعدا اضافه شدن

و اما چرا نکتار هلوی سن‌ایچ؟ چون خوشمزه‌س، تقریبا تو هر گوری پیدا می‌شه و این‌که سن‌ایچ در زمینه آب‌میوه، از خیلیا بهتره. (شاید چون از پوره میوه درست شده) یه ذره حالت سیرکنندگی هم داره. به طور کلی هم که آب‌میوه و این‌جور چیزا هم اگه اشتباه نکنم سودشون خیلی بیشتر از یه چیزی مثل نوشابه‌س. موقع خوردنش شیرینی و یکم ته‌مزه‌ی برگه هلو ممکنه حس کنین ولی کلا خوب و کار راه اندازه. راستی با وجود اینکه بسته‌ش واسه یه نفر آدم زیاده، حواستون باشه هوس نکنین تا تهش رو یه ضرب بخورین؛ چون علاوه بر اینکه خوشمزگیشو از دست می‌ده، باعث می‌شه یه مزه‌ی گندی ته گلوتون بمونه تا یه مدت.

یه چندتا چیزو من نفهمیدم:

۱- چرا در این قوطی از جایی باز می‌شه که پایینش انگلیسی نوشته؟ منظورم اینه که فارسی همیشه پشت بسته‌بندی میفته. و اگه همین‌جوری این قوطی رو بذاری رو میز، درحالی که درش به سمت شماست، نوشته‌های فارسیشو نمی‌بینی.

۲- منظور از نکتار طبیعی چیه؟ اگه نکتاره (و نکتار طبق اون تعریف، یعنی همراه داشتن یه چیزای دیگه) پس طبیعیش دیگه چیه؟

۳- به گویش کجاست که SunIch، «سن‌ایچ» تلفظ می‌شه؟ به انگلیسی و آلمانی که نمی‌شه حداقل.

۴- چه اصراریه از قدیم تاحالا، که شرکت‌های تولیدکننده‌ی آب‌میوه و محصولات مشابه، اسمشون ترکیبی از «سان» یا «دیس» با کلمات دیگه باشه؟ (می‌دونم سن‌ایچ هیچ‌کدومو نداره ولی حداقل تو املای انگلیسی‌ای که خودشون گذاشتن روجعبه، Sun رو داره)

این محصول، مال شرکت عالی‌فرده. سایتشون انصافا از لحاظ اطلاعاتی که می‌ده، نسبت به خیلی از شرکت‌های ایرانی دیگه سره. این‌که محتوی چیه و به چه دردی می‌خوره و چه خواصی داره و جدول مواد غذاییش چجوریه، اطلاعات مفیدیه که تو این سایت پیدا می‌شه. تنها ایرادی که به نظر من وجود داره اینه که همون اول کار، سایت انگلیسیش لود می‌شه و بعدا خودتون باید فارسیش کنید.

توجهتونو به یه عکس قدیمی از این محصول جلب می‌کنم:

دسته‌بندی: آب‌میوه، نکتار.

مزه حدودی: کلم‌پلو شیرازی . آب هلوئه مثلا، کار یه شرکت حسابی هم هست، طبعاً مزه هلو می‌ده.

قیمت: ۲۰۰۰ تومان برای بسته‌ی یک لیتری.

ترکیبات و ارزش غذایی: سایت خوبشون، زحمتشو کشیده. اینجا

+++++

اولا که اگه تهرانین، سر زدن به پارک‌های تهران و لذت بردن از منظره‌های جدیدی که با گل‌های لاله و غیره خلق شده‌ن رو از دست ندین. عمو باقر کلی زحمت کشیده بیچاره. اوج هنرنمایی‌هاش هم تو پارک کوروش بوده انگار. جداً استفاده کنین. کم پیش میاد همچین چیزایی تو این‌جا.

ثانیا که اگه تهرانین، این گل‌ها رو نکَنین شنیده شده تو بعضی جاها، لاله‌ها رو نه از ساقه، که فقط گل‌برگ‌هاشو کندن! احتمالا می‌خواستن دم کنن بخورن. نوش جونشون.

ثالثا اگه تهرانین، بدونین که کلی پلیس، با ون، مراقب پارک‌ها و جاهای پرگل دیگه هستن که یه وقت دست به گل نزنین که شاپره نیشتون بزنه.

رابعا امروز تبلیغ نمایشگاه گل و گیاه معمول شهرداری، که تو پایین پارک گفتگو برگزار می‌شه هرسال، رو دیدم تو خیابون. ولی اینقدر سریع رد شدیم که نشد تاریخ دقیقشو چک کنم. تو همین اردیبهشت بود؛ فک کنم مثلا ۱۸ تا ۲۲ اردی‌بهشت. الان که هرچی سایت شهرداری و اینور اونور رو گشتم، چیزی پیدا نکردم. می‌خواین به جاش برین نمایشگاه کتاب حالا. اون نمایشگاه گل و گیاه ولی چیز خیلی خوبیه. وقت بذارین و برین.

ارسال نظر سریع

یکی از نوشیدنی‌هایی که تو شمال دیده بودم و می‌دونستم هنوز عرضه‌ش به طور گسترده شروع نشده رو بالاخره سفارش دادم یکی برام آورد (بله، همچین آدم خفنی هستم که نوشیدنیمو سفارش می‌دم نه از بقالی سرکوچه، که از یه شهر دیگه بفرستن برام). سوال اینه که چرا هم‌چین زحمتی به خودم و بقیه دادم؟ جواب می‌تونه این باشه که وقتی دیدمش امتحانش نکردم با این‌که می‌دونستم ترکیب جدیدی داره؛ و اینو تو لیست اشتباهاتی که بابتش خودمو همیشه ملامت می‌کنم، می‌ذارم؛ نه چون چیز خفنیه، بلکه موقعیت امتحان یه چیز جدید رو از دست دادم. راجع به خفن بودن یا نبودنش هنوز توضیح ندادم، زود قضاوت نکنین، دهه!

حالا این طعم جدید چی بود؟ مالت + کولا. خلاصه‌ش اینه که فکر کن تو دلستر/آب جوی ساده نوشابه ریختی. ایده‌ی خوبیه به نظر من. می‌خوام پیشنهاد ریختن نمک تو دلستر/آب جوی لیمویی رو هم بهشون بدم چون هنوزم که هنوزه، ترکیب خونگی دلستر/آب جوی ساده + آب لیموی تازه + نمک رو به اون گلابی (گلاب + ی نکره) که به اسم دلستر/آب جوی لیمویی می‌فروشن ترجیح می‌دم. در همین بین یاد قدیما افتادم که تقریبا تنها آب‌جوی بازار، مال بهنوش بود و خوب چیز خوبی هم بود (در مقیاس یک چشم در شهر کورها) و بعد از مدتی پدیده‌ای به اسم دلستر رو وارد بازار کرد که تو قوطی بود، گرون‌تر بود و تا حدودی خوش‌مزه‌تر بود. اون موقع‌ها هرگز از خودم نپرسیدم فرق دلستر و آب‌جو (ما‌الشعیر) چیه ولی الان که این قضیه باز برام سوال شد، نتیجه گوگل کردن فارسی چیزی جز این نبود که این دوتا از نظر مواد تشکیل‌دهنده، یه چیزن و فرق خاصی با هم ندارن. یعنی بهنوش این همه سال، کلاه سرمون گذاشته؟ دمش گرم، مهم اینه که یه زمانی خاطره‌های خوبی برامون رقم زده و الانم مزخرف‌(بله، املای درست این کلمه با«ز» می‌باشد! نه «ض» یا «ظ» یا «ذ»)ترین چیزیه که می‌شه خورد. بگذریم، برای اینکه هی از این «/» استفاده نکنم، مخاطب رو «دلستر» خطاب می‌کنم که هم تایپش راحت‌تره و هم کوتاه‌تره کلمه‌ش. – تاحالا توی یه پاراگراف، این‌قدر از این شاخه به اون شاخه پریدن نداشتم، رکورد خوبی بود، دمم گرم -

و اما این موجود نسبتا جدید: درش پیچی نیست. لابد برای یه دلستر ۶۰۰ تومنی نمی‌صرفه در شیشه‌ای بذارن. شیشه‌ش تیره‌س و تا حدودی آدم رو یاد دلسترهای بی‌نام و نشان قدیم میندازه؛ گرچه الان خیلی از دلسترها از همین شیشه‌ها دارن. با شروع به خوردنش، معده‌تون رو با حجمی از گاز آشنا می‌کنین و دهنتون مزه خاصی رو لحظه اول احساس نمی‌کنه. بعدش فضای پر می‌شه از طعم نوشابه‌ای که گازش رفته + دلستر ساده + یه ته‌مزه‌ی نارنج یا لیمو یا همچین چیزی که به نظر من کمی احساس می‌شه. این دو(سه) طعم با هم قاطی نمی‌شن ولی خوب ترکیب بدی هم نیستن، من خوشم اومد. امتحانش توصیه می‌شه. ضمن اینکه کسی که برام اینو آورد مشتریش شده بود یعنی می‌شه از امتحان کردن صرفش هم گذشت و به عنوان یه نوشیدنی جدید در سبد مصرف خانوار(!) بهش نگاه کرد. راستی روش نوشته بدون شکر اضافه‌س، الکل هم نداره. نمی‌دونم وقتی گزینه‌ی دیگه‌ای نیست، نوشتن این چه دلیلی داره؟ مثل اینه که موقع رفتن تو یه خیابونی که انتهاش می‌پیچه به یه سمتی و کلا هم یه طرفه‌س، راهنما بزنی (گرچه من خودم در همه حال می‌زنم راهنما رو، حتی با وجودی که می‌دونم راهنما زدن مال قبل از گواهینامه گرفتنه ).

این نوشیدنی، محصول شرکت ایران برتره، که مثل هر شرکت دیگه‌ای آدرس سایتی که رو بسته‌بندیش داده، یعنی iranbartar.ir الکیه و بخاری از این بخشش بلند نمی‌شه. با کمی گوگل کردن می‌شه همچین اطلاعاتی به دست آورد: +

راستی دیروز پریروزا دیدم دم خونه‌مون هم آوردن از اینا

دسته‌بندی: نوشیدنی گازدار، دلستر، مالت، کولا

مزه حدودی: نوشابه بی‌گاز + دلسترهای ساده‌ی قدیم

قیمت: ۶۰۰ تومان

ترکیبات: یه مشت اسید و یکم عصاره و کنستانتره و از این جور چیزا دیگه

ارزش غذایی: ندارد. یعنی رو شیشه‌ش نیست.

+++++

در اکتبر ۲۰۱۰، یه برنامه به iOS App Store اضافه شد به اسم Instagram. کار این برنامه این بود که می‌تونستی باهاش عکس بگیری و تو Social Networkهای مختلف و یا خود Instagram به اشتراک بذاری (Share کنی). فرق بزرگ این برنامه با برنامه‌های مشابه این بود که برخلاف بقیه برنامه‌های که معمولا عکس‌ها رو به نسبت ۴:۳ نگه می‌دارن، این فقط عکس‌ها رو به صورت مربعی قبول می‌کنه، شاید به یاد عکس‌های پولاروید. زیاد طول نکشید که این برنامه کلی محبوب شد، نه فقط به خاطر مربعی بودن عکس‌ها، که به خاطر افکت‌ها/فیلتر‌های بامزه و قدیمی‌طوری که رو عکسا میندازه و باعث می‌شه بشه از آشغال‌ترین عکس هم یه عکس جذاب درآورد (که خوب خیلیا اینو توهین به زحمت عکاسا و به طور کلی عکاسی می‌دونن، من که فکر می‌کنم در حد عکسای موبایلی که کسی انتظار ویژه‌ای ازشون نداره، خیلی هم خوبه) و همین‌طور به اشتراک گذاشتن سریع و آسون عکس‌ها.

همین یکی دو هفته پیش، بالاخره دل اینستاگرام برای اندرویدی‌ها هم سوخت و ورژن اندرویدی این برنامه رو داد بیرون. با این اتفاق جماعت بسیار زیادی از هم‌وطنان گرامی به اونجا سرازیر شدن و به رسم اوایل اینستاگرام، شروع به عکاسی از خوراکی‌هاشون کردن که خوب واسه خودش تجربه بسیار جالبی بود. با توجه به مجانی بودن این برنامه و اینکه هنوز فیلش خیس نشده و بدون نیاز به دست‌های پنهان می‌تونین عکساتونو تو جاهای مختلف شر کنین، شدیدا توصیه می‌شه این برنامه رو بگیرین و به جمع ۳۰ میلیون آدمی که تاحالا حدود ۱۰۰ میلیون عکس توش گذاشتن بپیوندین، که یه وقت جا نمونین راستی فیس‌بوک هم یه میلیارد دلار خریده این برنامه رو انگار

ارسال نظر سریع

تجربه‌های قدیم نشون می‌دن که معمولاً ویفر/بیسکویت‌/…هایی با بسته‌بندی‌ای در این ابعاد و طراحی زیبا و خارجی! معمولاً محتوای خوبی دارن، هرچند گرون باشن. براساس این اصل قدیمی، و در راستای حمایت از تولیدکننده‌ی داخلی (در این جهت که با خریدن و خوردن این محصول اجنبی زودتر تموم می‌شه این جنس‌های بیگانه و اجناس فوق مرغوب ایرانی، توی بازارها راحت‌تر حضور پیدا می‌کنن) امروز طی گشت و گذار در سوپرمارکت، و دیدن این بیسکویت، یه بسته ازش برداشتم. بیسکویت کره‌ای ظاهراً سوییسی، به قیمت ۴۵۰۰ تومن. خوب قیمتش که واقعا گرونه. امیدواریم بیارزه به قیمتش.

 با باز کردن این بسته‌ی مقوایی، یه لایه‌ زرورق می‌بینین که با باز کردن اون، به یه بسته پلاستیکی می‌رسین که ۵تا جا داره و تو هر کدوم ۷-۸ تا از این بیسکویت‌هاست. بیسکویت‌های مستطیلی که با دونه‌های بادوم روش، شمای کلیش منو یاد سوهان حاج حسین و پسران! انداخت. بیسکویت‌هایی بسیار نازک که به ادعای وبسایت شرکت تولیدکننده‌ش، باریک‌ترین بیسکویت دنیاس.

اولین گاز، تنها چیزی رو که یاد من و دو سه نفر دیگه انداخت، نون قندی/روغنی/… (ماشالا تو هر شهر یه اسمی داره این. همین نون گرد گنده‌ها که کت و کلفتن و به اندازه لازم و کافی خرخفه‌کنن؛ معمولا سعی برای نرم کردنشون با چای هم به شناور شدن یه بخشی ازش تو چای و گند خوردن به چای منجر می‌شه. برای راهنمایی بیشتر اینم اضافه کنم که تو ماه رمضونا بیشتر دیده می‌شه این نون) بود. یعنی دقیقا همون مزه، بی هیچ کم و کاستی. تنها تفاوت‌هایی که با اون داره اینه که: ۱- شیک‌تره!  ۲- اونقدر باریک و ریزه‌میزه هست که آدم خفه نشه موقع خوردنش و حتی موقع خوردن خیلی زود تو دهن آب می‌شه و  ۳- یه طعم کره‌ی خیلی خوب داره که تا چند لحظه تو دهن می‌مونه و خیلی خوبه. ۴۵۰۰ تومن برای این مزه؟ خوب می‌رم یه کیلو از همون نونا می‌خرم؛ چه کاریه؟ البته اون طعم کره‌هه خوبه ولی خوب به نظر من اینقدر نمی‌ارزه واقعا. شاید بسته‌شو یادگاری نگه داشتم

این بیسکویت محصول شرکت Kamblyئه و پشتش امضای  Oscar A.Kambly هست (کی هست حالا؟). طبق اطلاعات ویکی‌پدیا، شرکت کمبلی، بزرگ‌ترین تولید کننده و صادرکننده‌ی بیسکویت تو سوییسه. محصولاتشو به ۳۰ تا کشور صادر می‌کنه و مشهورترین و مورد علاقه‌ترین (نه خداییش، most liked رو چی باید ترجمه کرد ؟ معلوقه‌ترین؟ معشوقه‌ترین؟ محبوب‌ترین؟ آها محبوب‌ترین) برند تولید بیسکویت تو سوییسه. این، بخش مربوط به این محصول، تو وبسایت شرکت سازنده‌شه. بر اساس یه برچسب ۴/۳۲ در ۲/۵۱ سانتی که پشت جعبه‌ی این بیسکویت چسبونده شده، نماینده انحصاری این شرکت، شرکت تجارت گستر ترنجه؛ که گوگل کردن اسمش نتیجه به درد بخوری نداشت، چه برسه به این‌که بخواد وبسایتی داشته باشه.

 دسته‌بندی: بیسکویت

مزه حدودی: نون قندی/روغنی/ Whatever با کره اضافه

قیمت: ۴۵۰۰ تومان برای بسته ۱۰۰ گرمی

ترکیبات: به طور خلاصه، اگه به بادوم، شیر، گلوتن، تخم‌مرغ، پسته و فندق حساسیت دارین مواظب باشین. هرچند سه مورد آخری رو خیــــلی نداره.

جدول ارزش غذایی در ۱۰۰ گرم: اینجا

+++++

جدی منظورتون از این فیلمایی که می‌سازین چیه؟ گشت ارشاد؟ مگه هنوز از این فیلما می‌سازن واقعا؟ چیه این؟ تازه بعد از یه ساعت، یادشون افتاد یه داستان هم تو فیلم باشه بد نیست. مسلما بنده از فیلم و سینما چیزی سرم نمی‌شه ولی می‌فهمم یه فیلم داره وقتمو حروم می‌کنه یا نه. واقعا منظورتون چی بود از این فیلم؟ همون خزعبلات قدیمی با یه ظاهر جدید بود فقط. نمی‌دونم اکران جشنواره‌ایش چقدر فرق داشته با این؛ ولی این چیزی که من دیدم چرت بود. بعد تازه از اون‌ور الکی هم سر و صدا می‌کنن براش. چی داشت آخه این؟ تبلیغاتشو پاره می‌کنن، اکرانشو قطع می‌کنن که چی خوب؟

متاسفانه فیلم قبلی‌ای هم که تو یه سالن بامزه (باغ فردوس) دیدم چرت بود. شب؟ دوتا و نصفی اسم گنده توش بود ولی مزخرف بود. می‌دونم قرار بوده برای تلویزیون باشه، می‌دونم معمولا چیز خوبی قرار نیست از تلویزیون پخش شه D:، می‌دونم … ولی واقعا چی بود خوب؟ یه چیز کاملا کلیشه‌ای. بازیاشون خوب بود تقریبا؛ ولی فیلم…؟ چرا؟ چرا فیلم می‌سازین؟ مجبورین مگه؟

این دو تا عکس آخر از تو گوگل در اومدن و معلوم نیست منبع و عکاسشون کیه متاسفانه

ارسال نظر سریع

منظورم این بود: «نوروز آریایی، این یادگار مانده از هورمزد و نیاکان پاک این خاک گران‌بها، بر همگی شما فرزندان نیکوسرشت کوروش گرامی باد.» راحت شدین؟ امیدوارم حسابی تعطیلات بهتون خوش بگذره، خوب خورده باشین و از همه مهم‌تر، عیدیای عالی گرفته باشین.

اینجا هم به مناسبت نو شدن سال، قراره یکم تغییر کنه. البته مثل همیشه اول ساله و سرم داغه و کلی تصمیم و ایده تو کله‌مه. مهم اینه که چقد بتونم پشتشو بگیرم عملیش کنم. تو این مدتی که اینجا برقرار بوده، سعی من بر معرفی هله‌هوله‌های خاص یا جدید بوده همیشه. ولی می‌خوام امسال یکم حیطه کار رو گسترش بدم و یواش یواش همه هله‌هوله‌ها رو اینجا تست کنم/ بررسی کنم/ Review کنم، یا هرچی که اسمشو می‌ذارین. فک نکنم تبدیل اینجا به یه مرجع برای هله‌هوله خوردن، ایده‌ی بدی باشه. پس از این به بعد ممکنه پست‌های بیشتری ببینید ولی چیزای خاص نسبت به قبل کمتر باشه توش. مورد بعدی سبک نوشتار اینجاس که ممکنه کمی متحول شه گاهی.

یه چیز دیگه که می‌خواستم راجع بهش بنویسم این بود که برای من به شخصه جالبه که آدم‌های مختلف از شرکت‌های مختلف میان راجع به محصولاتشون کامنت می‌ذارن و اطلاعات ارائه شده رو تکمیل می‌کنن (و خوب معمولا تبلیغ کار خودشون رو هم می‌کنن)؛ یعنی واقعا احساس نمی‌کردم توی ایران هم براشون مهم باشه این‌جور چیزا و از همه مهم‌تر با توجه به سایت‌های معمولا درپیتی که از شرکت‌های مختلف دیده‌م، بعید می‌دونستم ارتباط چندان دوستانه‌ای با اینترنت داشته باشن: که خوب تو بعضی موارد اشتباه می‌کردم.

مورد خیلی خوب دیگه‌ای که اواخر سال ۹۰ اتفاق افتاد، دیدار تیم هوله‌زون با یه شرکت خیلی خوب صنایع غذایی بود که به دعوت اونا انجام شده بود و طبق صحبت‌های صورت گرفته، قراره که همکاری‌هایی با هم داشته باشیم. پس ممکنه از این به بعد کارای هیجان‌انگیزی که بدون حضور یه حامی امکان راه‌اندازیش مشکل‌تر بود، به هوله‌زون اضافه بشه و یا تیم هوله‌زون تو بعضی فعالیت‌های اون شرکت همکاری داشته باشه.

و اما امروز:

بنده اخیرا با دوتا نوشیدنی جدید آشنا شده بودم. یکیشو تو تهران خورده بودم که کمی گرون بود و اون یکی رو هم شمال دیده بودم و نشده بود که تستش کنم. دیروز برای پیدا کردنشون رفتم به نزدیک‌ترین دریانی موجود و وقتی گفتم چی می‌خوام، گفت اون رو نداره و این رو داره. برود بلو هاوایی! گفت اینو کاله می‌زنه یا وارد می‌کنه، برای اینکه مالیات نده. البته همجین قصه‌ای رو برای دنت هم شنیده بودم من. ولی از اونجایی که از دیدگاه بنده هیچ منبع خبری معتبری در هیچ زمینه‌ای در میهن عزیزمون وجود نداره، اینم می‌ذارم کنار تمام شنیده‌ها.

این نوشیدنی طبق گفته‌های فروشنده و همین‌طور وبسایت شرکت تولید کننده‌ش، درحقیق ماءالشعیر/دلستر/آب‌جو/Beer/… بدون الکل طعم‌داره، گرچه اون مزه‌ای که معمولاً دلسترها دارن و از آب‌میوه‌های گازدار متمایزشون می‌کنه رو من تو این حس نکردم. بلوهاوایی، درش پیچیه، رنگ باحالی داره، گازداره و طعمش هم همون طعم موجود تو ردبول و آدامس‌های دوران کودکیمون و یکی از شربت‌های سرماخوردگیه. وقتی هم که خنکه حسابی می‌چسبه. قیمتش ۱۵۰۰ تومنه و خوب من احتمالاً بار اول و آخرمه اینقدر پول برای همچین نوشیدنی‌ای بدم. نه چون بده، چون خیــــــــلی باب طبعم نبود.

این نوشیدنی محصول شرکت Kassatly Chtauraس که یه شرکت لبنانیه و همون شرکتیه که فریز رو تولید می‌کنه. شرکت وارد‌کننده‌ش هم شرکت تجارت اصل پیشروئه که خوب به نظر می‌رسه شرکت صادرکننده محصولات کاله باشه و احتمال داره حرف فروشنده‌هه چرت نباشه. این سایت این شرکته ولی این نوشیدنی رو توش پیدا نکردم. دوست دارم بعدا راجع به اسمی که گذاشتن ازشون یه سوال بپرسم

راستی این طعم (بلوهاوایی) این نوشیدنی نه تو سایت شرکت تولیدکننده‌ش هست و نه تو سایت شرکت واردکننده‌ش. تو دومی خیلی چیز عجیبی نیست چون به هرحال تو ایرانه این شرکت. ولی نبودنش تو سایت شرکت تولیدکننده‌ش یکم عجیبه.

دسته‌بندی: نوشیدنی گازدار، دلستر طعم‌دار

مزه حدودی: ردبول، آدامس، شربت اکسپکتورانت یا همچین چیزی

قیمت: ۱۵۰۰ تومن

طعم‌ها: طبق گفته سایت سازنده‌ش: مالت، سیب، شاتوت/توت سیاه (منظور Blackberryئه و من هنوز نفهمیدم کدوم به کدومه)، آناناس، گرنادین، کیوی، توت‌فرنگی، عسل. و همون‌طوری که ملاحظه می‌فرمایید خبری از هاوایی آبی! نیست

ترکیبات:

اگه این عکسو دقت کنید متوجه می‌شید که

۱- به جای «ی» فارسی از «ی» عربی استفاده شده.

۲- به جای «ک» فارسی از «ک» عربی استفاده شده.

۳- به نیم‌فاصله اصلا توجهی نشده.

۴- عددها همه لاتینن.

۵- و از همه بدتر اینکه به جای «نگهدارنده»، نوشته شده «نگهدانده».

ارزش غذایی: ندارد. یعنی رو شیشه‌ش ننوشته.

+++++

خبر اول اینکه فیلم Hugo به صورت سه بعدی اکران شده و اکرانش تا ۱۳ فروردین ادامه داره (تو تالار ایوان شمس)، البته انگار تو سالن برج میلاد هم قراره از ۲۰ فروردین اکران سه بعدیش شروع شه. من هنوز نرفتم ولی فک کنم ۷۰۰۰تومن ارزششو داشته باشه آدم امتحان کنه.

اطلاعات بیشتر: تهرانر

راستی کلاه قرمزی رو از دست ندین! با اینکه هرسال زاد و ولد می‌کنن و هی زیاد می‌شن و من همچنان کلاه قرمزی ۸۸ رو به همه اینا ترجیح می‌دم به خاطر نقش پررنگ پسرعمه‌زا، ولی بازم از دستش ندین، عالیه. هر شب ساعت ۸، از شبکه دوی سیمای جمهوری اسلامی ایران! این فک کنم بهترین برنامه‌ایه که این کانال در طول عمرش پخش کرده.

یه چیز دیگه اینکه در پی اکران فیلمی به اسم The Hunger Games، و پرس و جو از دوستای گرامی درراستای اینکه چرا اینقدر سروصدا کرده، فهمیدم که این فیلم بر اساس مجموعه‌ کتابی سه جلدی، به همین اسم نوشته Suzanne Collinsئه که تخیلیه و برای نوجوانانه. این کتاب به قدری گیراست که چند تا از دوستان بنده که مدت‌ها بود کتاب نخونده بودن از خوندنش دست نمی‌کشن. منم گیرش آوردم و به زودی شروعش می‌کنم. الانم که سرچ فارسی کردم در این راستا، دیدم چند نفری که خوندنش ازش تعریف کردن. اینجا می‌تونین یه نقد بر کتب اول از این مجموعه بخونین. شاید شما هم این کتابا رو خوندین و خوشتون اومد

اگه تو طول مسافرت نوروزیتون، از این «خانه های پنیر کاله» دیدین، از دستش ندین. می‌رین اونجا هم با پنیرهای مختلف آشنا می‌شین، هم می‌تونین یه پنینی خوشمزه ( و کمی گرون ) از پنیرهاش سفارش بدین و بخورین. من خودم تو شمال، کنار یکی از این فروشگاه‌های لباس، که ماشالا هرسال به توان می‌رسه تعدادشون، دیدم. چقدر امروز از کاله حرف زدم. برم ازشون پول بگیرم بابت تبلیغ محصولاتشون

راستی سوالی که ذهن منو درگیر کرده اینه که توی عید چرا همه‌جا، تاکید می‌کنم همه‌جا، اعم از فلان دهات‌کوره تو فلان شهر دورافتاده تا شمال و تبریز و اصفهان و مشهد و کیش و قشم و … ، شلوغه؟ اگه همه رفتن مسافرت، یه جاهایی باید جمعیتش کم شده باشه. اونجاها کجاهاست؟ جداً سواله برام.

امروز چند‌شنبه‌س راستی؟

ارسال نظر سریع

یکی از بیسکویت/کرکر(؟)هایی که خیلی تعریفشو شنیده بودم رو بالاخره پیدا کرده بودم چند وقت پیشا. عکسشو هم انداخته بودم ولی هی نوشتنم نمیومد که بنویسم. دوباره امروز اومدم سراغش و هی با خودم گفتم با توجه به ایرانی نبودنش و از اونجایی که گودرز و شقایق ارتباط خیلی صمیمانه‌ای با هم دارن تو این مملکت؛ و حتی نرخ بی‌ادبی شتر هم به بالا پایین شدن نرخ ارز ربط داره ( البته نرخ ارز که هرگز بالا پایین نمی‌شه، همیشه همون ۱۲۶۶ تومن می‌تونین بخرین و بفروشین. دووشواری نداریم ما )، گفتم تا قیمتش عوض‌تر(!) ( نمی‌گم گرون‌تر که فک نکنین دارم پیشرفت‌های درخشان اقتصادی رو زیر سوال می‌برم ) نشده یه حالی بهش بدم.

این کرکر ( تعریف ساده‌ی کرکر می‌شه بیسکوییت خرخفه‌کن :دی، منظورم بیسکوییت غیرشیرینه یه جورایی ) رو وقتی می‌خرین به قیمت ۳۸۰۰ تومن، توش ۱۲ بسته‌ی کوچیک دوتایی هست. یعنی ۲۴ عدد کرکر تو یه بسته ( البته بسته‌های کوچیکتر هم داره که ۲۴۰۰ قیمتشونه و نمی‌دونم چند تا توش داره ) که البته درحقیقت ۲۴تا کرکر دوتاییه که با یه کرم به هم چسبیدن. گاز اول یادآور خرخفه‌کن عظمی، یاور دوران دبستان، سیرکن ارزان،« ترد» عزیزه، یکم شوره، و احساس نگرانی از خفگی کم‌کم به نیمه چپ مغزتون هجوم میاره ( شایدم راست. من که با سرچ گوگل نفهمیدم آخر کدومش درسته ). بعد طعم دلنشین پنیر خامه‌ای به صورت کاملاً آروم و ملایم وارد دهنتون می‌شه و طعم نسبتاً شور اولیه به شیرینی می‌زنه و تازه می‌فهمین که چرا من این کرکر رو دوست دارم. احساس خفگی، یه توهم باطله و از اونجایی که همه‌چیز این کرکر به اندازه‌س، به لیوان آب اضافی نیازی نخواهید داشت. اگه به خاطر شیکموبازی و خوشمزه بودنش، هی بسته‌هاشو باز نکنین و نخورین، دلیلی نداره بیشتر از یه بسته بخورین تو یه میان‌وعده. یه بسته به نظر کافی میاد.

راستی طعم سبزیجاتش هم خیلی خوبه. اونم امتحان کنین.

این وبسایت شرکت مالزیایی مانچیزه که این کرکر/بیسکویت رو تولید می‌کنه. به شخصه نمی‌دونستم مالزی به جز پروتون چیز دیگه‌ای هم تولید می‌کنه شرکت وارد کننده‌ش هم«شرکت تجارتی بین‌المللی راستی لار»ئه! یادم باشه یه روز خواستم شرکت بزنم از نحوه اسم‌گذاری این شرکت، برای اسم شرکت خودم الگوبرداری کنم :d

دسته‌بندی: بیسکویت، بیسکوییت، بیسکیبیت، کرکر

مزه حدودی: شیرین، شور، پنیر خامه‌ای

قیمت: ۳۸۰۰ تومان برای بسته‌ی ۲۲۵ گرمی

طعم‌ها: پنیرخامه‌ای، سبزیجات، کره بادام زمینی

ترکیبات: هر آنچه در تولید بیسکویت کرم‌دار لکسوس به کار می‌رود

ارزش غذایی:

+++++

اولین خبر اینکه اوهام قراره کنسرت بذاره انگار:

http://goo.gl/s0oKO

با همکاری خیریه رعد.

دویومین خبر هم اینکه ایشالا به زودی یکی از این سریال ترکیه‌ای‌ها تموم می‌شه و احتمالا تلویزیونتون و خودتون یه نفس راحت می‌کشین از دست ماماناتون

سومین خبر اینکه نوکیا هنوز وجود داره و بدتر از اون اینکه هنوز دست از سر سیمبین برنداشته و اینکه یه گوشی ۴۱ مگاپیکسلی زده

چهارمین خبر اینکه ۸-۹ روز دیگه آی‌پد جدید معرفی می‌شه. ببینیم این آجر سخنگوی جدید، چه فرقی با قبلیا خواهد داشت

پنجمین خبر اینکه استفاده از ترکیب «اول، دوم، سوم،…» اشتباهه، چون اول عربیه و بقیه فارسی. بهتره که بگیم «نخست، دوم، سوم،…» ولی چون اگه می‌گفتم نخست، احساس می‌کردین دارین اخبار آقای حیاتی رو گوش می‌کنین، بی‌خیالش شدم. به بزرگواری خودتون ببخشین.

پنجم هم اینکه اصغر فرهادی انگار جایزه برده باز. گندشو درآورده دیگه اینم و البته روند افسانه‌سرایی‌ها و داستان‌هایی که به تبع این قصه پیش اومده هم جالبه. یکی از خاطرات مرلین مونرو با اصغر فرهادی می‌گه، اون‌یکی هم از نامه تبریک چاک نوریس به پیمان معادی می‌نویسه. پوشش خبری خبرگزاری‌های محترمی هم که با مترجمی همزمانشون به ما فهموندن حرفایی که آقای فرهادی زد دقیقاً معنیش چی بود هم که جای خود داره. یعنی هرگز نمی‌دونستم معنی چهاردهم کلمه culture می‌شه انرژی هسته‌ای مثلا. فقط یه منبع موثق می‌تونه آدم رو روشن کنه تو این دوران جهالت و راه تاریک. که خوشبختانه تو ایران از این نعمت بی‌بهره نیستیم

ارسال نظر سریع

بعد از رویت چیپس Sensations یا Sansations به عنوان اولین چیپسی که از مواد مرغوب و سالم تهیه شده ( یعنی بقیه چیپسا از آشغال ته جوب احتمالا تغذیه می‌شه خاک سیب‌زمینیشون مثلا ) با خیل عظیمی از تولیدکنندگان چیپس روبرو شدیم که یهو به سلامت مردم علاقه‌مند شدن که این موضوع اصلا ربطی به این نداشت که می‌شد بسته‌ی چیپسو با هوای بیشتری پر کرد ( برای اکسیژن بیشتر لابد، که برای پوست و مو مفیده ) و پول بیشتری گرفت، و یا چون از بهترین سیب‌زمینی و مرغوب‌ترین روغن و بهترین کود حیوانی و … توشون استفاده شده بود ( مستقیم و غیرمستقیمشو نمی‌دونم ‌ ) و خوب جنس مرغوب، پول مرغوب هم می‌خواد. ( حالا که اینهمه پرانتز باز کردم اینم بگم که آخر نفهمیدیم مزمز چی بود قصه‌ش. Sansations بود اول، بعد تبدیلش کرد به Sensations، بعد شهرو پر کرد از بیلبرد، بعد الان تبلیغای Primo Sensations یا همچین چیزی رو می‌بینیم و دیگه تبلیغ مزمز رو نمی‌بینیم، گرچه خود این پریمو رو هم هنوز جایی ندیدم که امتحان کنم )

در راستای همین داستان، بعد از مزمز و پریمو و چی‌توز، چشممون به جمال چاکلز هم روشن شد. مطمئناً اولین دلیل من برای خرید این چیپس‌های جدید، طعم جدیدشونه، نه استفاده‌شون از پِهِن فرد اعلا! و وقتی دیدم چیپس چاکلز طعم قارچ و خامه داره، یه فرصت دوباره بهش دادم تا گندی که به عقیده‌ی من سر پفک زد رو جبران کنه؛ و انصافاً موفق شد. من ترکیب قارچ و خامه رو دوست دارم و این چیپس این ترکیب رو به شکل خوبی داره. یه‌ذره شیرین می‌زنه ولی اصلاً اذیت‌کننده نیست شیرینیش. طعم خامه‌ش خیـــلی زیاد نیست ( این رو کسی که خامه دوست نداره تست کرد و خوشش اومد حتی ). یه طعم آشنای خوب داره، و خوشمزه‌س. همه‌چیش در نقطه‌ی خوب مرزی قرار داره، مثلاً اگه خشکیش یه ذره بیشتر بود به مرحله‌ی «خر خفه‌کن» بودن می‌رسید ولی الان نرسیده و لازم نیست بغل دستت آب/آب‌میوه/نوشابه/… باشه برای پایین دادنش. یا اگه یکم طعم خامه‌ش یا شیرینیش بیشتر بود خیلی مزخرف می‌شد. اولین گازی که بهش می‌زنین یه لحظه مزه‌ی کرانچیپس سیر و سبزیجات تو ذهنتون میاد ولی گذراست.

تنها نکته‌ی باقی‌مونده درباره‌ی این چیپس قیمتشه. این چیپس ۱۰۰۰ تومنه ولی خوب به نظر می‌ارزه این قیمت، چون حجم هوای تو بسته‌ش کمه و متاسفانه چیپس زیاد توش ریختن ( آره جوکشو حتماً تو استتوس‌های فیس‌بوک دیدین قبلاً ) و چیزی که نیست که یه نفره بتونین تمومش کنین ( برخلاف بقیه‌ی چیپس‌های معمول که ۵۰۰/۷۰۰ تومنیه )

با چک کردن وبسایت به‌آرا فهمیدم که سرمون کلاه گذاشتن! کرانچیپس و چاکلز و دیکسی و اینا رو همه یه شرکت می‌زنه چه کاری خوب؟ اسمشونو چرا عوض می‌کنین؟ قدیما این آدرس ریدارکت می‌شد رو لورنز، ولی الان خودشون دارن یه کارایی می‌کنن واسه سایتشون.

دسته‌بندی: چیپس، سیب‌زمینی

مزه حدودی: قارچ، پنه‌ی قارچ و خامه و مرغ پستوی برج آفتاب ونک، کمی خامه

قیمت: ۱۰۰۰ تومان برای بسته‌ی ۱۳۵ گرمی

طعم‌ها: تاجایی که من دیدم، قارج و خامه، سالسا

ترکیبات: سیب‌زمینی، روغن سرخ‌کردنی گیاهی، پودر خامه، نمک، پودر قارج، لاکتوز

ارزش غذایی در ۱۰۰ گرم: ماشالا اینقدر بسته‌بندی این چیپس شیک و جالبه که نشد با موبایل یه عکس خوب از این جدولش بگیرم. آینه‌کاری کردن چیپسو

انرژی، ۵۴۸ کیلوکالری؛ پروتئین، ۶/۵ گرم؛ کربوهیدرات، ۴۳ گرم؛ چربی کل، ۳۸ گرم؛ کلسترول هم ندارد.

+++++

آقا اینا اسمش بج یا باتنه، پیکسل نیست. پیکسل یعنی چی آخه؟

آقا بین موصوف صفت و مضاف مضاف‌الیه، ــِـ قرار می‌گیره به قرآن! ـه غلطه! «کتاب من»! چرا حرف اضافی تایپ می‌کنین آخه؟ کتابه من؟

آقا، اونجایی که می‌خواین بگین «است» یا «هست» یا «می‌باشد»، دیگه ــِـ نذارین قربون شکلتون! اونجا باید «ـه» بذارین. «این کتاب منه»

آقا، این «ع» چیه تازگیا کشف کردین؟ «قرعان»؟ نه خداییش؟ از اون بدتر، «کتاب عه من»؟ الان باعث راحتی خوندنه واقعاً؟

آقا، این دختره‌ی رو مخ کیه آوردین تو هاوس ؟ اصلاً چرا بعد از سیزن ۶ ادامه دادین هاوس رو؟ ۱۳ و کادی و غیره کجان؟

آقا، چه وضعیه این؟ آی‌پد ۶۴ گیگ شده دو میلیون و ۵۰۰ هزار تومن یک میلیون و هفتصد و پنجاه هزار تومن؟ نه جداً؟

آقا، چرا ایکس‌باکس ما ترکید؟ چه غلطی کنم؟

آقا، چرا جوکای ۹GAG رو ترجمه می‌کنین تو کتاب چهره می‌ذارین؟ تازه اونم با غلط املایی؟

آقا، این شهسواری هم خیلی پی‌پیه ضمناً ( مخاطب خاص داره این )

فعلا غر دیگه‌ای به ذهنم نمی‌رسه

ارسال نظر سریع

حدود یک سال و نیم پیش من با هله‌هوله‌ای به اسم ETi Browni intense آشنا شدم. اون موقع به نظرم خیلی خوشمزه اومد، تاجایی که چندین تا برای دوستان و آشنایان خریدم و دادم بهشون تا حالشو ببرن. چیزی که نه می‌شد بهش گفت شکلات و نه کیک. البته موقع خوردنش بیشتر حس کیک بودن می‌ده بهم. پس منم می‌ذارمش تو دسته‌ی کیک‌ها. بعد از یکی دوباری که اون موقع خوردم، بخاطر عامل تغییر Lat و Lang و عوض شدن مکان بنده، دیگه اونو جایی پیدا نکردم تا اینکه اخیراً تو سوپرمارکت محترم محلمون، دیدم یه چیزی آورده به اسم ETi Adicto Intense! جل‌الخالق! همه چیش شبیه همونه به جز اسمش؛ که البته اونم تا حدودی شبیهه. مزه‌ش که عین همون بود: یه کیک براونی با همون ویژگی نزدیک بودنش به مرز خفه‌کنندگی با یه ته‌مزه که نمی‌دونم چرا قدیما بیشتر دوستش داشتم و الان یکم منو یاد فضولات اسب و استر و اینا میندازه این ته‌مزه :دی. فقط این‌که Adicto یه مقداری شیرین‌تر بود به نظرم، اونم خیلی کم. یکی دو روز بعد دیدم که سر و کله‌ی خود ETi Browni intense هم تو سوپرمارکت‌ها پیدا شده و فرصت خوبی شد که بذارمشون کنار هم و مقایسه‌شون کنم. همون‌طوری که تو عکس می‌بینین حتی محتوای بسته‌بندی‌ها هم عین همه و من هنوز نفهمیدم چرا باید دوتا محصول عین هم داشته باشه این شرکت. تنها احتمالی که می‌دم اینه که یکیشون برای عرضه تو یه منطقه از این کره‌ی خاکی باشه و یکی دیگه‌شون یه جای دیگه (شایدم هر گوشه‌ی کارخونه‌شون، بدون اطلاع از اون یکی دارن محصول تولید می‌کنن و اتفاقاً خیلی هم شبیه هم دراومده :دی). و خوب از اونجایی که ترکی بلد نیستم و از گوگل کمک گرفتم برای سایتشون، بازم به نتیجه نرسیدم که چرا این اتفاق افتاده. این Browni و اینم Adicto ( از اونجایی که صفحه مربوط به Adicto انگلیسیه، می‌شه حدس زد این محصول برای عرضه تو خارج از ترکیه‌س ).

راستی مثل هر کیک دیگه‌ای برای نوش جان کردن کنار هر نوشیدنی داغی توصیه می‌شه تو این هوای نسبتاً سرد.

دسته‌بندی: کیک، براونی

مزه حدودی: کیک شکلاتی، براونی شکلاتی

قیمت: بسته به میزان بریدن تیغ مغازه‌دار، از ۸۰۰ تومان تا ۱۰۰۰ تومان.

ترکیبات: حضور نداشتن بسته‌بندیش در کنارم، در حین نوشتن این متن، دلیل قانع‌کننده‌ایه که ترکیباتشو ننویسم :d

ارزش مواد غذایی: + یا +

+++++

یکی از نمایش‌هایی که الان در حال اجراس و دوتا از آدم‌های محبوب من (باران کوثری و پیمان معادی) توش بازی می‌کنن، اجرای «خشک‌سالی و دروغ»ـه. کارگردان و نویسنده‌ش محمد یعقوبیه و بازیگرای دیگه‌ش علی سرابی و آیدا کیخانی هستن. توی پوستری که به ما دادن در حین ورود به سالن ( که یه جوری تا شده بود که حالت بوکلت(؟) این نمایش رو پیدا کرده بود و پشتش یه سری نوشته مرتبط با نمایش رو داشت ) نوشته شده که این نمایش سال ۸۷ و ۸۸ با بازی آدم‌های دیگه‌ای اجرا شده  و حتی تو سال ۲۰۰۹ تو مولهایم آلمان هم اجرا داشته. من که حسابی خوشم اومد از این کار و فکر می‌کنم یه جورایی همه آدما احتمالاً خوششون میاد.

این نمایش تو سالن شماره یک تماشاخانه‌ی ایران‌شهر اجرا می‌شه و اجراش تو آذر و دی ۱۳۹۰ ادامه داره. قیمت بلیتش ۱۵۰۰۰ تومنه، مدت اجراش حدود یک ساعت و ۴۵ دقیقه‌س و ساعت اجراش هم ۸ شبه. توصیه می‌شه که حتماً بلیت رزرو کنید چون احتمالاً اونجا بلیت گیرتون نمیاد. شماره رزرو بلیتش هم ۰۹۳۵۲۴۰۵۳۴۳ و ۸۸۸۱۴۱۱۵-۶ و ۸۸۸۱۴۱۲۵-۶ئه.

ضمناً باران کوثری چاق شده!

پ.ن: الان به لطف کامنت دوستان، دیدم که انگار توقیف شده این تئاتر و قرار شده با اصلاح ۲۰ مورد رکیکی(!) که داشته ادامه بده نمایشش رو . جالبه که تو این سه سالی که در حال اجرا بوده و طی مدتی که مجوز گرفته بوده و حتی این سه‌هفته‌ای که تو اجرای آخرشون اجرا داشته چطور یادشون نبوده رکیکه

به‌هرحال امید(واهی)وارم که جاهای خوبشو حذف نکرده باشن‌:|

ارسال نظر سریع